به نام خدای مهربان که تنها دولت اوست که عادل بی همتاست
حقیقتاً تصمیمی نداشتم پیرامون انتخابات ریاست جمهوری دهم در جمهوری اسلامی ایران بحثی کنم، چرا که خود را متخصص مسائل امنیتی در حوزه روابط بین الملل می دانم. اما هرجا که پیرامون این موضوع خواستم بنویسم، چیزی ننوشتم جز این عبارت:
هرگز در انتخاب میان بد و بدتر سر بر ابتذال انتخاب بد فرو نخواهم نهاد. بهتر کجاست؟ چرا نمی پرسیم؟؟؟
اما به سهم خود به ذکر چند نکته اشاره می کنم:
1- مناظره های این دوره از انتخابات، هر یک از کاندیداها را به عباس پالیزدارهایی بدل کرده است که روشن کننده دست های جنایت های طرف مقابل است. آن یکی دیگری را به چیزی متهم می کند و دیگری به جای پاسخ، جنایت دیگری را، از طرف مقابل روشن می کند. تنها می توانم نام شهریاران را برای این نامزدها انتخاب کنم که ماکیاولی از آن سخن می گفت. لذا هر آن کس که بیشتر شهریار باشد و شهریار مدارانه تر رفتار کند، بیشتر از سایرین برای تصدی دهمین دوره ریاست جمهوری شایسته است.
عباس پالیزدار در زندان است، اما گویا وی آنچنان هم گزافه گویی و دروغ گویی نکرده است. آیا عباس پالیزدار تبدیل به یک ویروس خطرناک شده است؟ بی تردید جمهوری اسلامی ایران، پادزهر این ویروس را خواهد یافت (انشاء الله).
2- فقط این را می دانم که هر بار خواستم و خواستیم نقدی جدی به برخی از سیاست مداران و شهریاران جمهوری اسلامی نقدی وارد کنیم، مدافعانِ متعصب فریاد وا اسلاما و الله اکبر و مرگ بر منافق سر دادند و دهان ما را به هم دوختند. اما این بار من می گویم، ای متعصبین یک بار دیگر فیلم مناظره ها را مرور کنید و تنها آن بخش از جنایت هایی که روشن شد را ببینید. ایران، آزادی ات را می خواهم. کاش آزاد شوی.
3- شاید این مناظره ها سناریو ای باشد برای چرخش نخبگان جمهوری اسلامی ایران. باشد که گامی در جهت توسعه سیاسی و نوسازی باشد.
4- به نظر شما در انتخاب میان بد و بد تر بهتر نیست که سعی کنم، خود انسانی خوب باشم. هر یک از ما چنین سهمی داریم.
با تشکر و احترام برای تمامی شهریاران
رضا رضایی (مصدق) (شهروند گمنام و مطیع)
تحریر شد
دقایقی پس از مناظره کروبی و احمدی نژاد
